Μερτιβούλη

Ήρθε λυτρωτικά χαράζοντας τα δάχτυλά του στην γραμμή του μολυβιού.
Η ανάσα μετρίαζε τον πόνο, η μορφή υπάκουε θεληματικά στην εριδίζουσα ανάγκη.
Ιστοί στον τάφο και στον πάτο του σπιτιού κινούν σπαρακτικά την πλάκα της θύμησης.
Ίχνη
Γειτνιάσεις απερίσκεπτου κάλλους στους τοίχους των σπιτιών.
Αιτίες. Μόνιμα νοήματα. Δίχως. Χρησιμότης.
Αρρενωπές σκιές προβάλλουν επιμόνως.
Θνησιγενή κοράκια κλείνουν τον ύμνο της αγάπης στα μειλίχια βλέμματα των περαστικών.
Νόηση.
Η ελπίς καθίσταται ατέρμονη έλξη αναγκών προσοδοφόρων.
Ευοίωνες μορφές. Η αλήθεια βουβαίνει το πλήθος που κραυγάζει ορισμών και ουσίας κηρύγματα.
Δίχως.
Δέρματα κατάστικτα με όμορφα πλεγμένα συρματόσχοινα.
Η αγάπη πονά σε κορμιά γυαλισμένα, λουσμένα, τυλιγμένα στο αλάτι.
Τα κρύφια εσώτερα βλάπτουν τις όψεις κι εκεί δεν υπάρχει συνέσεως πλήγμα.
Καλό και ωραίο το μέλημα του νεκροθάφτη.
Ήχος βαρύς τριών χιλιάδων και κάτι ειδών πεταγμένων στο ζυγό της αμαρτίας.
Μια ανάσα και πέφτεις.
Χαμηλά.

Ένα ακόμη κενό στην οθόνη. Στίξη στην καταραμένη γραφή. Το μολύβι θα ρίξει τα δίχτυα σε κάτι μικρά κομματάκια παπύρου. Οι νεκροί βούλονται μερτικών.

Ήσυχη διαίρεση

Εγωπαθή συστήματα απομόνωσης
Πληρώθηκα τοις μετρητοίς χωρίς αναστολές
Εγκαταστήστε καλωδιακές
Ανοίξτε πυρ στις άπονες οθόνες
Δε θα καούν ποτέ
Κρυμμένες
Πόρνες
Ωραίες
Χαμηλά βλέμματα
Ρεψίματα ανακόλουθων συλλογισμών
Η τάση πέφτει
Η καφεΐνη στη γλάστρα είναι απαραίτητη
Το δίχως άλλο πληρώθηκε κι αυτή στην απομόνωση.
Ήταν μια ήσυχη διαίρεση.

Χωρίς σταγόνες.

η γραφή στα ακροδάχτυλα του σκοτωμένου 

απαλές νότες κλώθουν μανία

σιγή πουθενά

τα φανάρια κοκκινίζουν στον χαμό του λυτρωμού

μια σταγόνα σκουπίζεις και ύστερα ξανά εδώ

μια σταγόνα ντροπής κυλάει σταθερά στο δρομάκι

μια συγγνώμη νισάφι δεν φτάνει

καλύπτει κουκκίδες στο χάρτη

απέναντι

δυο βήματα ίσκιος χωρίζει τα νύχια απ τα χέρια

τα πόδια μικραίνουν σαν γίγαντας πέσει με φόρα

στα νύχια

όλοι 

στα νύχια

σκύψτε

όλοι

κι εσύ που ακούς μακριά στην αγάπη 

τα μάτια στα αστέρια

κοίτα με λίγο που κλαίω

θα στάξω βροχή

Καπνό

και σταγόνες

Σταγόνες ντροπής.

Ηχητικές ανατάσεις

Σ' αγαπώ
Κράτς
Μπαμ
Γκντουπ
Μετρημένοι γήινοι εραστές αναρρώστε στην αγκαλιά των ερωμένων σας
Γκντουπ

ΔΥο...Τρεις....Τέσσερα ανυπόμονο

Τα κρανία δε θα πάψουν να μιλάνε

Φτωχικές μου λέξεις ανεβείτε στο τρένο

Τη σημαία μου υψώνω

Μικροί μου αρουραίοι ευπρόσδεκτοι

Εσύ εδώ

Εσύ εκεί

Η ματιά στον ορίζοντα πυροβολεί τα αναλφάβητα σύμβολα της αριστουργηματικής απραξίας σου

Σφυρίξτε ανέμελα

Ένα

Δύο

Τρία

Τέσσερα δεν με περίμενες

Τα ενδιάμεσα οστά λευκαίνουν στον ήλιο

Μαύρισμα

Τα οστά μου κλείνουν έναν Ευριπίδη, άμαχο πληθυσμό και μια κεραία

Ικανός εξοπλισμός

Πάμε για πόλεμο

Καμπάνες ηρωικές

Ακυρώστε τον πόλεμο

Απόψε έσπασα το νύχι μου.

και Μολύνθηκε

Αιωνία μου η Μνήμη.

Σχολείο

Δημοσίευση
Επικήδειος αναγγελία
Τελευταίος στον κατάλογο
Ωραίος μήνας
Θανατικός
Το λαρύγγι σου κομμένο με όμορφη κορδέλα στολίδι
Ενθύμια καμπάνες
Κατασκευάστε πόρνες το μνημείο του
Μην ενοχλείτε τα άνθη
Τα γαϊδουράγκαθα έχουν λόγο ύπαρξης.
Το κόκκινο χρώμα δεν επηρεάζει τη βαφή στα δόντια.
Κλείστε τις θύρες.
Λείπεις
Η ομορφιά σου είναι δεδομένη.
Καμιά κοπέλα στον τύμβο σου.
Μια σκοτεινή σκιά παρίσταται
υπόγεια
χαμηλού αναστήματος
κλείνει την επωδή με ένα χαμόγελο
"κάποτε θα πεθάνουμε όλοι"
και θα γίνουμε άγγελοι
θα βλέπουμε από ψηλά
τις κλειστές θύρες
ανοιχτές οάσεις κολάσεως
ο ρυθμός μας θα λούζει τα οστά μας
θα χορεύουμε.

Κάποτε ήρθε ένας αρουραίος με κόκκινο μουστάκι
είπε θα ισιάξω τον καιρό
θα δίνω μάχη για τα φύκια του αγρού
θα μάθω στα πουλιά να κολυμπάνε
τις νυχτερίδες να ξυπνάνε ξημερώματα
και είπε
είπε θα μάθω στα λουλούδια πως να ζουν δίχως νερό
θα κόψω τις κακές συνήθειες των προγόνων
Είπε
Είπε
Μια στάλα αλήθεια στα μάτια του είδαν όλοι
Μια στάλα ξέψυχο άφαγο ωμό ανταριασμένο κρέας δεν το είδανε
Δεν είχε ήλιο εκείνη την ημέρα
Δάκρυα έσταζε ο γαλάζιος μου εχθρός κουνώντας το γκρι παλτό του πέρα δώθε και ένας κεραυνός ραβδί στο μεγαλείο του
Χωρίς γυαλιά
Χωρίς μάτια
Χωρίς κρανία μουδιασμένα
Πτώματα χορεύανε και γράφανε την καταδίκη τους
Ελεήστε τη ζητιάνα
Οι μολυβιές στη δυστυχία σας τραβάνε δυο ματιές, τσακίζουν, φεύγουν πάλι
Κοινωνική κατακράτηση υγρών
Καθετήρας ιδανικός και απέραντος υψώνεται σαν μίσησε η ζωή την εξουσία κι είπε να πάει σ' άλλον τόπο
Κάποτε ίσιαξε ο καιρός και ο αρουραίος
Γιατί γι αυτόν μιλούσα χρόνια
αιώνες τώρα
ο αρουραίος
ναι
αυτός
το δίχως άλλο
έκοψε τις κακές συνήθειες των προγόνων
έμαθε στα λουλούδια πως να ζουν δίχως νερό
έδωσε μάχες για τα φύκια του αγρού
έμαθε στα πουλιά να κολυμπάνε
στις νυχτερίδες να ξυπνάνε ξημερώματα
κι ύστερα μην κοιτάτε παρακάτω
ο μύθος μου στέρεψε το μυαλό μου
ο Αίσωπος βουλιάζει στο καράβι τραβώντας για τον κόσμο πια των ιδεών
το γκρέμισμα να αποφύγει δεν κατάφερε
στους μύθους του πονήριες βρίσκαν μερικοί
ανόητα μικρά ανθρωπάκια
ήτανε μόνο μύθοι
τι φοβόσαστε;