Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

ΔΥο...Τρεις....Τέσσερα ανυπόμονο

Τα κρανία δε θα πάψουν να μιλάνε
Φτωχικές μου λέξεις ανεβείτε στο τρένο
Τη σημαία μου υψώνω
Μικροί μου αρουραίοι ευπρόσδεκτοι
Εσύ εδώ
Εσύ εκεί
Η ματιά στον ορίζοντα πυροβολεί τα αναλφάβητα σύμβολα της αριστουργηματικής απραξίας σου
Σφυρίξτε ανέμελα
Ένα
Δύο
Τρία
Τέσσερα δεν με περίμενες
Τα ενδιάμεσα οστά λευκαίνουν στον ήλιο
Μαύρισμα
Τα οστά μου κλείνουν έναν Ευριπίδη, άμαχο πληθυσμό και μια κεραία
Ικανός εξοπλισμός
Πάμε για πόλεμο
Καμπάνες ηρωικές
Ακυρώστε τον πόλεμο
Απόψε έσπασα το νύχι μου.
και Μολύνθηκε
Αιωνία μου η Μνήμη.

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Σχολείο

Δημοσίευση
Επικήδειος αναγγελία
Τελευταίος στον κατάλογο
Ωραίος μήνας
Θανατικός
Το λαρύγγι σου κομμένο με όμορφη κορδέλα στολίδι
Ενθύμια καμπάνες
Κατασκευάστε πόρνες το μνημείο του
Μην ενοχλείτε τα άνθη
Τα γαϊδουράγκαθα έχουν λόγο ύπαρξης.
Το κόκκινο χρώμα δεν επηρεάζει τη βαφή στα δόντια.
Κλείστε τις θύρες.
Λείπεις
Η ομορφιά σου είναι δεδομένη.
Καμιά κοπέλα στον τύμβο σου.
Μια σκοτεινή σκιά παρίσταται
υπόγεια
χαμηλού αναστήματος
κλείνει την επωδή με ένα χαμόγελο
"κάποτε θα πεθάνουμε όλοι"
και θα γίνουμε άγγελοι
θα βλέπουμε από ψηλά
τις κλειστές θύρες
ανοιχτές οάσεις κολάσεως
ο ρυθμός μας θα λούζει τα οστά μας
θα χορεύουμε.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Κάποτε ήρθε ένας αρουραίος με κόκκινο μουστάκι
είπε θα ισιάξω τον καιρό
θα δίνω μάχη για τα φύκια του αγρού
θα μάθω στα πουλιά να κολυμπάνε
τις νυχτερίδες να ξυπνάνε ξημερώματα
και είπε
είπε θα μάθω στα λουλούδια πως να ζουν δίχως νερό
θα κόψω τις κακές συνήθειες των προγόνων
Είπε
Είπε
Μια στάλα αλήθεια στα μάτια του είδαν όλοι
Μια στάλα ξέψυχο άφαγο ωμό ανταριασμένο κρέας δεν το είδανε
Δεν είχε ήλιο εκείνη την ημέρα
Δάκρυα έσταζε ο γαλάζιος μου εχθρός κουνώντας το γκρι παλτό του πέρα δώθε και ένας κεραυνός ραβδί στο μεγαλείο του
Χωρίς γυαλιά
Χωρίς μάτια
Χωρίς κρανία μουδιασμένα
Πτώματα χορεύανε και γράφανε την καταδίκη τους
Ελεήστε τη ζητιάνα
Οι μολυβιές στη δυστυχία σας τραβάνε δυο ματιές, τσακίζουν, φεύγουν πάλι
Κοινωνική κατακράτηση υγρών
Καθετήρας ιδανικός και απέραντος υψώνεται σαν μίσησε η ζωή την εξουσία κι είπε να πάει σ' άλλον τόπο
Κάποτε ίσιαξε ο καιρός και ο αρουραίος
Γιατί γι αυτόν μιλούσα χρόνια
αιώνες τώρα
ο αρουραίος
ναι
αυτός
το δίχως άλλο
έκοψε τις κακές συνήθειες των προγόνων
έμαθε στα λουλούδια πως να ζουν δίχως νερό
έδωσε μάχες για τα φύκια του αγρού
έμαθε στα πουλιά να κολυμπάνε
στις νυχτερίδες να ξυπνάνε ξημερώματα
κι ύστερα μην κοιτάτε παρακάτω
ο μύθος μου στέρεψε το μυαλό μου
ο Αίσωπος βουλιάζει στο καράβι τραβώντας για τον κόσμο πια των ιδεών
το γκρέμισμα να αποφύγει δεν κατάφερε
στους μύθους του πονήριες βρίσκαν μερικοί
ανόητα μικρά ανθρωπάκια
ήτανε μόνο μύθοι
τι φοβόσαστε;